Writings

सकाळी लौकरच म्हणजे ७ वाजता माझी बस होती, पेट्रा साठी. लौकरच आवरून मी ६.३० च्या दरम्यान बस (jett bus) थांब्या जवळ आलो. हा बस थांबा म्हणजे आपल्या कडेचे ST स्टॅन्ड न्हवे, जेथे खूप बसेस, मोठे आगार, लोकांची वर्दळ- लगबग, खाद्य विक्रेते, स्पीकर आवाज असले वैगेरे काहीही नाही. हा थांबा म्हणजे एक काचेचे AC ऑफिस आत खच्चून २५-३० लोकं, सर्व काही शांतपणे चाललेलं आणि बाजूलाच लागलेली एक सुपर लग्झरी बस,एकुलती एकच. इथलं पब्लिक ट्रान्सपोर्ट अगदी अगदी नेमकेच. अम्मान सारख्या मोठ्या राजधानीच्या शहरांतून पेट्रा सारख्या अति महत्व असलेल्या सांस्कृतिक वारसा स्थळाला जाण्यासाठी फक्त दोनच बसेस. एक सकाळी ७ वाजता तर दुसरी संध्याकाळी ५.३० वाजता.

असला बस थांबा पाहिल्यावर टॅक्सी ड्रायव्हरला दोनदा विचारून खात्री करून घेतली, बाबा तू बरोबर ठिकाणी आणलंयस ना… सकाळची वेळ असल्यामुळे सगळं काही शांत होतं. तिकडे एका कोपऱ्यात एक माणूस सिगरेट फुंकत होता. त्यालाही मोडक्या इंग्लिश मध्ये विचारून खात्री केली आणि मग आत शिरलो. हे सर्व पाहून, आणि मी माझे बसचे तिकीट कोल्हापुरातून घेतलेले असल्यामुळे आता हे बस मध्ये घेतील काय ही एक शंका येऊ लागली. काउंटर वर मी नंबर लावला.थोड्यावेळाने माझा नंबर आला. माझं वोउचेर बघत आतील जाड गोऱ्या माणसाने तिरकस कटाक्ष टाकला व शेजारील व्यक्तीशी अरेबिक भाषेत बोलू लागला.

त्या व्यक्तीने आतून जाऊन अजून एका स्त्रीला बोलवून आणले व तिघेजण अधून मधून माझ्याकडे पाहत त्याच्या त्यांच्यात बोलू लागले. ३,४ मिनीटांनी ती परत आत मध्ये निघून गेली. त्या जाड्या व्यक्तीने खुणवूनच मागे बसायला सांगितले. मला वाटलं आयला, कार्यक्रम झाला वाटतं आपला. आता जायचे कसे? इकडे ७ वाजत आलेले त्यामुळे धास्ती अजून वाढली. ड्रायवर ने स्टार्टर मारलेला. दोनच मिनिटे राहिलेली आणि ती आतील स्त्री एक कागद घेऊन त्या जाड्या माणसाजवळ आली. तेंव्हा मी लगबगीतच परत त्याच्या जवळ गेलो. तेंव्हा त्याने एक छोट्या कागदावर नं 1 लिहिला, माझा पासपोर्ट, व्हिसा चेक केला आणि मला परवानगी दिली. बॅग पळवतच मी त्या एकुलत्या एक बसकडे धावत सुटलो.

ड्राइव्हर ला तो कागद दाखविला, मग त्याने बस खालची मोठी क्लोक स्पेस ओपन करून माझी बॅग आत ठेवली, मला बस मध्ये घेतले आणि मग मी रिलॅक्स झालो. बस मस्तच होती. वर चढून ड्राइवरच्या लगेच मागे असलेली उंच खिडकीजवळ माझी सीट आणि समोर मोठी फुल स्वच्छ काच- एक मोठा पॅनारॉमिक व्यू देत होती. पण माझ्या जागेवर एक उंच पुरा, जाड अंग काठी असलेला बहुदा अमेरिकी (सगळ्या परदेशी गोऱ्या लोकांना आपण अमेरिकिच संबोधतो) वयस्क गृहस्थ बसला होता. त्याने मला पहिले व नम्रपणे शेजारची २ नंबर च्या सीट वर बसनेची विनंती केली. त्याक्षणी.. सीटवर काय खाली देखील बसायला सांगितले असते तरी मी बसलो असतो अशी मनः स्थिती होती.

बस मध्येघेतले, हीच माझ्या साठी मोठी गोष्ट होती. माझी हॅन्ड बॅग वैगेरे वर कॅरियर ठेवून मी स्थानपन्न झालो व निश्वास टाकला. बाजुच्याने स्वतःच हस्तालोन्न्दन करत सुहास्य वदनाने त्याची ओळख कुणी दिली… I am Peter. I am Milind… आणि आमचे बेसिक संभाषण चालू झाले. सुरुवातीची काही मिनिटे तसे अधून मधून संवाद होत राहिले. मला समोर फुल्ल १८० अंशात दिसणारे दृश्य, बसचा संथ प्रवास, आजूबाजूची दिसणारी असीमित वाळवंट, बेटे, त्यावरील नारिंगी मातकट तरंग, अधून मधून लागलेल्या वाडीसदृश्य गावे, त्यालगतची थोडीफार शेती, छोटी दुकाने, गॅस स्टेशन्स (Jo Petrol), फ्रेश आणि बाजूच्या शेतामधूनच काढलेल्या भाज्या, फळे, त्यांचे स्टोल्स आणि वाळवंटातून चिरत जाणारा हा काळा कुळकुळीत रस्ता.

खाली बसलेला ड्राइवर रस्त्याचे सर्व नियम काटेकोरपणे पाळत अधून मधून गुणगुणत, आपल्याच धुनीत शांतपणे बस चालवत होता. हे सगळं हृदयात, तना मनात कुठेतरी झिरपत होतं आणि मी आपल्याच तंद्रीत होतो. मिनीन… पीटर च्या धारदार आवाजाने, त्याच्या वेगळ्या माझ्या नावाच्या accent ने तंद्री भंग पावली. Why have you decided to travel alone and why Jordan?तसा हा माझा असा विचारच झाला न्हवता why alone? हां पण माझा एकट्याने जास्ती वेळा आणि निवडक मित्रांसोबत कधी कधी असा प्रवास तर खूप झालेला. भारतात, भारताबाहेर जवळपास २५ देश आणि सगळ्या रँडमली. असेच मनात आले आणि थोडं प्लॅनिंग करून निघालो अशा काहीश्या प्रस्तावनाने आमच्या गप्पा चालू झाल्या.

माझी स्केचेस त्याला दाखविली, त्याला ती खूप आवडली.M: How are you traveling and where is your group? माझा प्रश्न. थोडा असा हा वयस्क गृहस्थ एखाद्या टुरिस्ट ग्रुप बरोबर आला असेल अशी माझी कल्पना. थोडासा मिश्किल हसला आणि म्हणाला. P: I am alone and I am here on my own with a purpose.माझा चेहऱ्यावर थोडं आश्चर्य आणि प्रश्नचिन्ह पण.माझी ही अवस्था पाहून त्याने थोडं बोलायला सुरु केलं, आणि माझ्या डोक्यात, आमच्यातल्या त्या संवादाने एक वादळ निर्माण केलं. तर, पीटर हा ऑस्ट्रेलियाचा, पर्थ हुन आलेला.

अम्मान ला येऊन त्याला जवळपास एक आठवडा झालेला. माझ्यासारखाच त्यानेही डाउनटाउन (शहराचा जुना गर्दीचा तसेच पारंपरिक, सांस्कृतिक वारसा टिकून राहिलेला गर्दीचा भाग) मध्ये एक साधा, जुजबी होम स्टे अगदीच स्वस्तात घेतलेला. त्याला पोटाची तक्रार, त्यामुळे ते सांभाळने हा मुख्य फोकस. आताही त्याचे पोट बिघडलेलेच. तो मुळचा प्राथमिक शिक्षक, जेतमेत मिळकत आणि एकटा (लग्न ठरवून केलं नाही).वय म्हंटलं तर जवळपास ८०, उंच, गोरा आणि थोडा जाड्या. थोडी पैशांची कमतरता पण जिद्द मोठी. या ट्रिप च्या खर्चात बचत करण्या करिता याने पर्थ (ऑस्ट्रेलिया) हून अम्मान पर्यंत यायला याने ५७ तास दिले जे काही वन स्टॉप फ्लाईट ला १६ तास लागले असते.

या ५७ तासात त्याने ४ स्टॉप वेगवेगळ्या विमानतळावर घेतले. यामध्ये तो मुंबई मध्ये देखील जवळपास १७ तास थांबलेला. आणि हे तो कोणतीही कम्प्लेंट न करता आनंदाने सांगत होता. या प्रवासात अनुभवलेल्या प्रवाशांच्या गमती, मानवी स्वभाव त्यांची निरीक्षणे ई. वर दिलखुलासपणे बोलत हसत होता. आणि बरेच देश तो असाच फिरला आहे. बोलता बोलता त्याने आवर्जून त्याच्या भारत भेटी बद्दल सांगितले. त्याने भारता ला दोनदा भेट दिली आणि त्याला हा देश प्रचंड आवडला. पहिल्यांदा त्याच्या उमेदीच्या काळात… आणि नंतर..?त्याची आई जेंव्हा वयस्क झाली तेंव्हा त्याच्या आईने पीटर ला एक गोष्ट सांगितली, इच्छा व्यक्त केली, कि मला मरण यायच्या अगोदर ताज- महाल बघायचंय.

आणि पीटर ने आईची ही इच्छा तात्काळ मनावर घेऊन तिच्या त्या अवस्थेत भारतातील ताज- महाल सफर घडवून आणली.पहिल्या भारत भेटीत त्याने ताज महाल मिस केलेला, पण जेंव्हा आई बरोबर तो पहिला तेंव्हा त्याने म्हंटले कि आयुष्यात मरायच्या अगोदर प्रत्येकाने ताज महाल पाहिलाच पाहिजे. त्यानंतर काही महिन्यातच त्याची आई शांतपणे गेली. मी दिग्मूढ …तेवढ्यात.. फुस्स आवाज आला आणि बसची टायर puncture झाली.

ड्राइव्हर ने अलगद पणे बस हळूहळू बाजूला घेत एका पेट्रोल पम्पावर आणली. बाकी बस मधील इतर प्रवासी अगदी चिडीचूप. बरेचसे झोपेच्या अधीन होते. ड्राइव्हर ने बसचा दरवाजा लॉक च ठेवलेला तेंव्हा कोणीही खाली उतरू शकत न्हवते. अर्ध्या एक तासाने बस परत मार्गस्थ झाली.आमच्या गप्पा परत तशा चालूच होत्या.

M: बरं, मी म्हंटल, तू इकडे कसा काय आला? आणि पेट्रा ला कुठे राहणार आहेस? P: पेट्रा पाहून मी संध्याकाळच्या ५ च्या बसने परत जाणार, कारण उद्या सकाळी परत माझा प्रवास चालू.. आणि तो खूप महत्वाचा… M: कुठे जाणार?P: पॅलेस्टाइन ला… आं …. मी उडालोच. M: तिकडे कशाला, तिथे तर सध्या युद्धाचे दिवस आहेत…. आणि अशा परिस्थितीत ही रिस्क कशाला, ती पण एकट्यानेच… मग परत कधी येणार… माझे असंख्य प्रश्न. P: मी तिथेच राहणार आहे, जवळपास महिनाभर… M: कुठे? P: हेब्रॉन. (हेब्रॉन हे जेरुसलेमच्या दक्षिणेस 30 किलोमीटर अंतरावर दक्षिणेकडील वेस्ट बँकमधील पॅलेस्टिनी शहर आहे.